Potje verdriet

Ik heb thuis een potje
Op het potje staat “verdriet”.
Ik doe er vaak verdrietjes in,
want als ze klein zijn…huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit,
er iets gebeurt wat ik niet wil,
open ik het potje…
Gooi het erin, heel stil.

Maar gisteren was de laatste
druppel iets teveel.
Van al die stukjes klein verdriet,
kreeg ik een brok in mijn keel.

Mijn hand begon te trillen,
verdriet vloog met golven uit de pot.
Een traan begon te rollen,
ik voelde me erg rot.

Een onbedaarlijk snikken
Deed me trillen overal.
Ik zat echt tot mijn haren,
in het diepste, diepe dal.

Het was met roodomrande ogen
dat ik mezelf weer rustig kreeg.
Opgelucht keek ik in mijn potje,
het potje…..dat was leeg.

Dus zie je iemand lopen,
Met rode ogen heel bedeesd…
Dan weet je,
Zijn/haar potje is pas vol geweest.